
امام حسن مجتبی (ع) پیشواى دوم جهان تشیع، نخستین فرزند حضرت على (ع) وحضرت زهرا(س) در نیمه ماه رمضان سال سوم هجری قمری در شهر مدینه دیده به جهان گشود. پیامبر(ص) او را حسن به معنای خوب و نیکو نام نهاد. کنیه او ابومحمد است و او را با القابی چون مجتبی، تقی، زکی، سید، سبط، سبط اکبر میخوانند. لقب مجتبی که توسط طرفدارانشان به ایشان اطلاق میشود، اشاره به بخشندگی این امام بزرگوار دارد.
امام حسن (ع) ۷سال اول زندگی خود را با پدربزرگش حضرت محمد(ص) گذراند و همواره آموخته ها و خاطرات خود با پیامبر را به خاطر داشت و عنوان می فرمود.پیامبر(ص) نیز ایشان را بسیار دوست داشتند و در روایتی فرموده اند حسن و حسین را سرور جوانان اهل بهشت نامیدند. امام حسن(ع) در روایات شبیه ترین فرد از لحاظ چهره به پیامبر (ص) دانسته شدهاست.از همهٔ اینها مهمتر، میتوان به زمانی اشاره کرد که محمد(ص)، علی(ع) و فاطمه (ع) و حسن(ع) و حسین (ع) را زیر عبای خود گرفت و آنها را اهل بیت نامیده و بیان داشت که اینها از هر گونه گناه و آلودگی پاک هستند.

حوزه مقاومت بسیج دانش آموزی فورگ...
ما را در سایت حوزه مقاومت بسیج دانش آموزی فورگ دنبال میکنید
برچسب: نویسنده: بازدید: 25 تاريخ: پنجشنبه 25 شهريور 1395 ساعت: 5:50